This thesis examines how the Justice and Development Party has utilized the field of education as a strategic domain for ideological transformation in Turkey between 2002 and 2020. Rather than being a collection of frag-mented policy reforms, the Justice and Development Party’s educational interventions are analyzed as part of a coherent hegemonic project that aims to reconstruct the social and cultural order in line with a religious-conservative worldview. Drawing on Antonio Gramsci’s theory of hegem-ony and “common sense,” and Louis Althusser’s concept of ideological state apparatuses, the thesis investigates how education has served not only as a technical tool but as a mechanism of ideological reproduction, consent production, and identity formation. The study employs a critical-historical and discourse-analytical approach, analyzing a wide array of sources, including legal documents, policy texts, curricula, textbooks, and official statements. It focuses particularly on the 2004 curriculum reform and the 2012 4+4+4 education law as key turning points in the educa-tion’s hegemonic restructuring. The research demonstrates how these reforms have institutionalized a new form of common sense, in which de-secularization and Islamization have been presented as the natural and legitimate values of Turkish society. In doing so, the thesis sheds light on the broader relationship between education, ideology, and power in con-temporary Turkey.

Bu tez, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 2002-2020 yılları arasında Türkiye’de eğitimi nasıl ideolojik bir dönüşüm alanı olarak kurguladığını incelemektedir. Parti’nin eğitim politikaları, birbirinden bağımsız reform girişimleri olmaktan ziyade, dini-muhafazakâr bir dünya görüşünü toplumsal ve kültürel düzlemde yeniden inşa etmeyi hedefleyen bütünlüklü bir hegemonik projenin parçaları olarak ele alınmaktadır. Çalışma, Antonio Gramsci’nin hegemonya teorisi ve “common sense” kavramı ile Louis Althusser’in ideolojik devlet aygıtları kavramından hareketle, eğitimin ideolojik yeniden üretim, rıza oluşturma ve kimlik inşası süreçlerinde işlevsel bir mekanizma olarak nasıl rol oynadığını tartışmaktadır. Araştırma; yasa metinleri, politika belgeleri, müfredatlar, ders kitapları ve resmi açıklamalar gibi kaynakları esas alan eleştirel-tarihsel bir söylem analizine dayanmaktadır. Özellikle 2004 müfredat reformu ve 2012 tarihli 4+4+4 eğitim yasası, eğitimin hegemonik yeniden yapılandırmasında kritik dönüm noktaları olarak incelenmektedir. Tez, bu reformlar aracılığıyla sekülarizmin geriletilmesine paralel olarak, dini değerlerin Türkiye toplumunun doğal ve meşru normları olarak sunulduğu yeni bir "common sense" biçiminin eğitim aracılığıyla nasıl kurumsallaştırıldığını irdelemektedir. Bu çerçevede çalışma, günümüz Türkiye’sinde eğitim, ideoloji ve iktidar arasındaki ilişkileri anlamaya katkı sunmayı hedeflemektedir.