Bu tez, Düyun-ı Umumiyye İdaresi’ne odaklanarak, Osmanlı İmparatorluğu’nun on dokuzuncu yüzyılın sonlarındaki en çalkantılı ve sonuçta yıkıcı finansal süreçlerde nasıl yol aldığına dair orijinal ve kapsamlı bir çalışma sunmaktadır. Öncelikle, Düyun-ı Umumiyye öncesi bağlama odaklanarak, bu kurumun tahvil senedi sahipleri, yabancı devletler, Osmanlı bürokrasisi gibi aktörlerce nasıl kurulduğunu anlatarak kurumun çok katmanlı yapısını gözler önüne sermektedir. Tez, Düyun-ı Umumiyye İdaresi’nin bu yapısını iki kısım üzerinden anlatmaktadır. Öncelikle, Muharrem Kararnamesi öncesi döneme odaklanarak kurumun kuruluşuna giden yol anlatılmaktadır. Tezin ilk iki bölümünü oluşturan bu kısımda, Düyun-ı Umumiyye İdaresi’nin kuruluşunun dış güçlerin ya da finansal elitlerin tek yönlü bir dayatması şeklinde ya da tarihsel bir kaçınılmazlık sonucu değil çetin müzakereler ve iktidar mücadeleleri sonucunda olduğudur. Tez, daha sonra bu kurumun yapısına ve işleyişine odaklanarak, başlı başına uluslararası tahvil senedi sahiplerince idare edilen bir kurum olmaktan ziyade Osmanlı hükümet sistemi içine nasıl entegre edildiğini göstermektedir. Son olarak idarenin tuz tekeline odaklanarak, yine Düyun-ı Umumiyye İdaresi’nin yönetim imkânları ve bunun sınırları tartışılmaktadır.

By focusing on the Ottoman Public Debt Administration (OPDA) this dissertation provides an original and comprehensive account of the Ottoman Empire and how it navigated one of its most turbulent and eventually destructive financial periods in the late 19th century. Starting from the pre-OPDA context and navigating the institution’s fifty-year-old existence, the dissertation shows the complex and contingent nature of this institution co-constituted by various key actors such as international bondholders, foreign governments, and Ottoman bureaucracy. The dissertation shows this complex and context-bound structure of OPDA in two main ways. First it focuses on the pre-Muharrem context and the developments that lead to the establishment of OPDA. Constituting the first two chapters, this section argues how OPDA was neither a unilinear imposition of foreign powers or financial elites nor a historical inevitability. The dissertation then goes on to detail the semi-autonomous structure and functioning of the institution to show how it was integrated into the Ottoman governmental structure as opposed to being an external institution with complete control by international bondholders. Lastly, the salt monopoly is examined as a key revenue generating institution as part of OPDA’s key mission; it is also examined as a flawed and limited institution with implications for the empire and its financial dependency and sovereignty.