Bu tez Türkiye'nin 1980'ler ve 1990'lar boyunca toplumsal üretim ilişkilerinde ve devlet biçiminde gerçekleşen dönüşüm ile uluslararası neoliberal hegemonyaya eklemlenmesi sürecini neo-Gramşiyan bir per-spektiften incelemektedir. Bu amaçla, Türkiye'nin yaşadığı neoliberal dönüşümde etkin rol oynayan dört uluslararası finansal, askeri ve siyasi örgüt (IMF, Dünya Bankası, AB, NATO) ile Türkiye'nin ilişkileri analiz edilmiştir. Araştırma, neo-Gramşiyan yaklaşımın bir hegemonik yapının inşası için gerekli gördüğü üç güç kategorisi olan materyal yeterlilikler, yasal ve kurumsal dönüşüm, ve ideolojik birlik alanlarında yoğun-laştırılmıştır. Bu dönemde yukarıda bahsedilen örgütlerle yapılan finansal ve askeri kaynak anlaşmaları, bu örgütlerle ilişkiler sonucunda gerçekleştirilen yasal ve kurumsal dönüşüm, ve bu örgütler ile Türkiye'nin yönetim ve kapitalist sınıflarının elitleri arasındaki ideolojik uyum, ve neoliberal toplumsal üretim ilişkilerine ve devlet biçimine yönelik toplumsal rıza oluşturma çabaları araştırma konusu edilmiştir.

This thesis examines the process of Turkey's articulation to neoliberal hegemony via the transformation of the social relations of production and the form of state in its country in the 1980s and 1990s, from a neo- Gramscian perspective. With this purpose, the relations between Turkey and four international financial, military, and political organizations (the IMF, WB, EU, NATO) which played active roles in the neoliberal transformation of Turkey are analyzed. The research concentrates on the areas of material capabilities, legal and institutional transformation, and ideological unity, which are the three categories of force that neo-Gramscians consider necessary for the establishment of hegemonic structure. The subjects of the research are financial and military resource agreements made with the aforementioned organizations, the legal and institutional transformation that emerged as a result of Turkey's relations with these organizations, the ideological unity between these organizations and the elites of the ruling and capitalist classes in Turkey, and the efforts to produce active social consent for neoliberal social relations of production and a neoliberal form of state in Turkey during this period.